Μια πετυχημένη εκδήλωση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μεγάλη συμμετοχή κοινού έγινε χθες, με αφορμή το τέλος της τρέχουσας εκπαιδευτικής περιόδου για τα εργαστήρια παραδοσιακών τεχνών, στον κήπο του Λυκείου των Ελληνίδων Βόλου, με την παρουσίαση της Σοφίας Τσουρινάκη, τεχνολόγου αρχαίου υφάσματος και θέμα «Διαπλοκαί εμ πλαισίω»: το κροσσωτό ζωνάρι της Πελοποννήσου ως διαχρονικό σύμβολο γονιμότητας και προστασίας.
Την εκδήλωση άνοιξε με ευχαριστίες για τη συμμετοχικότητα και τη συνεργασία όλων των εμπλεκομένων η έφορος οικοτεχνίας κ. Κατερίνα Δουλκέρογλου, δίνοντας το λόγο στην πρόεδρο Μ. Σπανού η οποία μίλησε για τη συμβολή των εκπαιδευομένων και των εκπαιδευτών των εργαστηρίων, παρουσιάζοντας παράλληλα την Σ. Τσουρινάκη και το νήμα της ζωής μέσω του αρχαίου υφάσματος που ερευνά, τεκμηριώνοντας στοιχεία, τεχνικές και συμβολισμούς που συνδέουν την ζώστρα της Πελοποννήσου με το αρχαίο κροσσωτό ένδυμα.
Η παρουσίαση της κ. Σ. Τσουρινάκη- η οποία, εκτός από τεχνολόγος αρχαίου υφάσματος, είναι υφάντρια και εκπαιδευτικός (τελευταία είναι υπεύθυνη στο ιστορικό υφαντουργείο του ΣΕΝ) ειδικευμένη στην αρχαιολογία της κλωστοϋφαντουργικής παραγωγής, με ιδιαίτερη έμφαση στην πειραματική αρχαιολογία- εστιάστηκε στο ένδυμα και στη λειτουργία του ως μέσο σημαντικών χαρακτηριστικών του ατόμου προς την κοινότητα, κυρίως στις αγροτικές κοινωνίες. Οι γυναίκες συνήθιζαν να φορούν ενδύματα που υπογράμμιζαν τα ιδιαίτερα, ατομικά τους χαρακτηριστικά, όπως την ηλικία, το γένος, την οικογενειακή κατάσταση και την μητρότητα. Ιδιαίτερα στην ορεινή Κορινθία και Αρκαδία, τα χρόνια της γονιμότητας των παντρεμένων γυναικών σημαδεύονταν με την χρήση της κόκκινης, κροσσωτής ζώνης. Η ζώστρα φοριόταν στην περιοχή των γεννητικών οργάνων και προστάτευε τα πιο ευάλωτα σημεία του γυναικείου σώματος. Ο προστατευτικός της χαρακτήρας λειτούργησε πέρα από το διακοσμητικό της ρόλο, υπογραμμίζοντας τους γυναικείους στόχους για αναπαραγωγή. Τόσον η μορφή όσο και τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά της ζώστρας συνδέονται με τα αρχαϊκά κροσσωτά ενδύματα.
Στη συνέχεια, δόθηκε ο λόγος στη Βασιλική Τράκη, με την ιδιότητά της ως εκπαιδευόμενης στο τμήμα της υφαντικής και ως μέλος της Εφορείας Οικοτεχνίας του ΛΕΒ, η οποία παρουσίασε με επιτυχία, αντιπροσωπευτικές όψεις της εκπαιδευτικής δραστηριότητας των τμημάτων των εργαστηρίων, από πλευράς του ανθρώπινου δυναμικού που τα στελεχώνουν και από πλευράς στόχου και δημιουργίας τους, από την αναβίωσή τους μέχρι σήμερα.
Η εκδήλωση διανθίστηκε από μικρή ενδεικτική έκθεση των δημιουργιών –χειροτεχνημάτων των εκπαιδευομένων, εντός του μουσειακού χώρου του ΛΕΒ.
Υπενθυμίζεται ότι τα εργαστήρια παραδοσιακών τεχνών «Αίθουσα Μαρίας Γκέκου» του Λυκείου των Ελληνίδων (ταχ. Διεύθυνση γωνία Δον Δαλεζίου-Ρ. Φεραίου) είναι: 1.Εργαστήριο υφαντικής: Σήμερα η λειτουργία του εργαστηρίου υφαντικής δίνει έμφαση στη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία και στην πολύτιμη παραδοσιακή τέχνη, της αρχαιοτέρας πασών χειροτεχνίας. Σκοπός του εργαστηρίου αυτού είναι όχι μόνον η διατήρηση των παραδοσιακών τεχνών, που σήμερα τείνουν να εξαφανιστούν, αλλά να ξαναβάλει την ξεχασμένη αυτή τέχνη στην καθημερινότητά μας. Να κινητοποιήσει τις γυναίκες να ξανακαθήσουν στους δέκα ξαναστημένους αργαλειούς του εργαστηρίου μας, προσφέροντας τη χαρά της δημιουργίας με μια καινοτόμα πρόταση απασχόλησής τους. Ίσως ακόμη και επαγγελματική κατάρτιση και διέξοδο σε μία εξαιρετικά κρίσιμη εποχή, όπως η σημερινή. Το ενδιαφέρον καταγράφεται θετικό και το σπουδαιότερο είναι η ανταπόκριση των νέων ανθρώπων ακόμη και παιδιών που θέλουν να αποκτήσουν βιωματική εμπειρία γύρω από την τέχνη της ύφανσης.
2.Εργαστήριο κεντήματος: Μαζί με την τέχνη του αργαλειού, το Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου έχει προσθέσει τα τελευταία χρόνια και το πολύ ενδιαφέρον εργαστήριο του κεντήματος «ο δαντελένιος διάκοσμος». Στο συγκεκριμένο εργαστήριο διδάσκονται οι παραδοσιακές τεχνικές χειρός του λασέ και του μακραμέ, με σχέδια από την αστική και παραδοσιακή μας παράδοση. Οι κεντήστρες από περιοδικά εποχής και πλούσιο αρχείο κεντημάτων ξεσηκώνουν τα σχέδιά τους με θέματα που ποικίλλουν. Κάποια σχέδια αποτελούν δάνεια από τον φυτικό και τον ζωικό κόσμο. Άλλα έχουν ανθρώπινες μορφές σε διάφορες στάσεις. Άλλα εργόχειρα πρωτοτυπούν είτε παρουσιάζοντας σχέδια art deco ή ακόμα και συνδυασμούς τεχνικών δημιουργώντας έργα ασυνήθιστης ομορφιάς, που στολίζουν τους εσωτερικούς χώρους του σπιτιού με μια νότα ρομαντισμού και καλαισθησίας.
3.Εργαστήρια πλεκτικής και κοπτικής- ραπτικής: α) το νέο εργαστήριο σχεδιασμού ρούχου και ραψίματος στον τομέα του ενδύματος αλλά και των αξεσουάρ) και β) της πλεκτικής σε μοντέρνες εφαρμογές, τέχνες με μακραίωνη ιστορία στο Λύκειο, αρχής γενομένης από την περίοδο του Μεσοπολέμου. Το βελόνι ραψίματος και οι βελόνες της πλεκτικής έγιναν όμως και πάλι μόδα και τα σεμινάρια κοπτικής, ραπτικής και πλεξίματος κερδίζουν, διεθνώς, ολοένα και περισσότερο έδαφος. Με τις δράσεις αυτές το Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου δίνει απάντηση στην κρίση με δημιουργίες φτιαγμένες με τα χέρια και το μυαλό, που έχουν χρηστική και αισθητική αξία ενώ παράλληλα διασκεδάζουν. Έτσι ξαναζωντανεύονται παραδοσιακές ενασχολήσεις που προσφέρουν στη γυναίκα ένα αντίδοτο στη δημιουργική απασχόληση του ελεύθερου χρόνου, στην απραγία της ανεργίας ενώ ταυτόχρονα προσφέρουν και τα μέγιστα στην οικιακή οικονομία.
