Όταν η Μαρία Σπανού, πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Βόλου, μου πρότεινε να οργανώσω ένα εργαστήριο κατασκευής κούκλας με σκοπό την ανάδειξη των παραδοσιακών ενδυμασιών και ένα άλλο για παιδιά για φιγούρες του Λαϊκού Θεάτρου Σκιών «Καραγκιόζη», ήταν για μένα μια ενδιαφέρουσα και άκρως συγκινητική πρόταση, μιας και θα αναδεικνύονταν μέσω αυτών των δραστηριοτήτων, το δημιουργικό πνεύμα της λαϊκής μας παράδοσης που υπήρξε για εμένα η αφετηρία της βασικής μου εκπαίδευσης, στο σχολείο της Αγγελικής Χατζημιχάλη «ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΠΙΤΙ». Εκεί είχαμε την τύχη μαζί με άλλους αξιόλογους εκπαιδευτικούς να έχουμε δάσκαλο στο σχέδιο τον καταπληκτικό ζωγράφο και άνθρωπο, το Διαμαντή Διαμαντόπουλο, όπου μας μύησε στα μυστικά και μυστηριακά μονοπάτια της Τέχνης του λαού μας και της προσωπικής δημιουργίας μέσα από αυτά.
Το εργαστήριο της κούκλας ξεκίνησε με ένα μικρό γκρουπ γυναικών που δεν είχε καμία εμπειρία στη γλυπτική. Όλες τους όμως είχαν μεγάλο ενθουσιασμό, μεράκι και θέληση να υπερνικήσουν κάθε δυσκολία για να δημιουργήσουν το καταδικό τους έργο. Χρησιμοποιώντας απλά υλικά όπως χαρτιά, κόλα, γυψόγαζα και σύρματα επάνω σε μία κάθετη ξύλινη βάση, με τις υποδείξεις μου έφτιαξαν πρώτα το κεφάλι και στη συνέχεια το σώμα. Με χρώματα και πινέλα, ζωγράφισαν τις λεπτομέρειες του προσώπου. Τα φορέματα προέκυψαν μετά από επίσκεψη στο εκθετήριο του Λυκείου και στην ιματιοθήκη. Επιλέχθηκε η ενδυμασία, μελετήθηκαν οι λεπτομέρειες και με τη βοήθεια και καθοδήγηση της Δήμητρας Αγορά, που είναι ειδική στο σχεδιασμό ενδυμάτων και Καθηγήτρια στο Ι.Ε.Κ Βόλου, έγινε η επιμέλεια της μικρογραφίας σε κάθε κομμάτι και στολίδι της φορεσιάς. Μεταφέρθηκαν οι διαστάσεις στο ύφασμα, κόπηκαν και ράφτηκαν στις αναλογίες των σωμάτων και στο τέλος ντύθηκαν οι κούκλες. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό! το απολαύσαμε όσοι βρεθήκαμε , στην έκθεση που έγινε στον κήπο του Λυκείου το βράδυ της 22ας Μαΐου.
Όσο για το εργαστήριο κατασκευής φιγούρας για το Θέατρο Σκιών, σε συνεργασία με τον Παναγιώτη Φιλιππίδη, δάσκαλο και καραγκιοζοπαίκτη, ήταν ένα πραγματικό πανηγύρι κάθε δεύτερο Σάββατο, καθώς ερχόταν τα παιδιά εξοπλισμένα με χρώματα, χαρτόνια, ψαλιδάκια και δυπλόκαρφα, να ζωγραφίσουν και να τελειοποιήσουν κάθε φορά τη φιγούρα που είχαμε επιλέξει .Η χαρά τους ήταν απερίγραπτη ιδιαίτερα όταν τελείωνα και προσπαθούσαν να παίξουν μιμούμενα τη φωνή της κάθε φιγούρας έτσι όπως την είχαν ακούσει από το δάσκαλό τους. Με ευλαβική προσοχή, τις τοποθετούσαν μέσα σε ντοσιέ κατά την υπόδειξή μου, ώστε να μην καταστραφούν, ως το τέλος των μαθημάτων. Τώρα που πράγματι πήραν τέλος τα μαθήματα, θα εκθέσουν τις φιγούρες αυτές την Κυριακή στις 7.6 στην αυλή της «οικίας Μπορλότου» του Λ.Ε.Β στα Άνω Λεχώνια, όπου θα δοθεί παράσταση από τα ίδια τα παιδιά και το δάσκαλό τους με το έργο, «ο Καραγκιόζης Νταντά».
Τα δύο αυτά εργαστήρια διαμετρικά (δεν θα έλεγα αντίθετα) αλλά διαφορετικά, δεν ήταν μόνο ευκαιρία δημιουργικής απασχόλησης για μικρούς και μεγάλους, όσο και μια μεγάλη, μια μοναδική ευκαιρία να πλησιάσουν να μάθουν και να εμπνευστούν όλοι μέσα από την παραδοσιακή μας Τέχνη. Αυτό οφείλεται στην εμπνευσμένη πρωτοβουλία του Λυκείου Ελληνίδων Βόλου, που οργάνωσε αυτές τις δραστηριότητες, ιδιαίτερα τώρα που οι καιροί είναι δύσκολοι και μας χρειάζεται να ξανά ανακαλύψουμε την πλούσια δημιουργική παράδοση του λαού μας ,μέσα από τις τεχνικές τα σχέδια και τα χρώματα, που οι παλαιότεροι μας παρέδωσαν.
Μου έδωσε συγκίνηση και χαρά η συνεύρεση με αυτά τα δύο εργαστήρια, μέσα στη χρονιά. Οι δημιουργίες τους, το αυθόρμητο κέφι, η αθωότητα των παιδιών , η υπευθυνότητα, η ερευνητική διάθεση, η ανακάλυψη κριμένων δυνατοτήτων των γυναικών μέσα από τη γλυπτική, ήταν για εμένα επίσης, όχι μόνο μια διαδρομή πλούσιας διδακτικής εμπειρίας, αλλά και μια διαρκής συνομιλία, με τις υψηλές αξίες που η Τέχνη μας διδάσκει στο πως να ανακαλύψει ο καθένας το θησαυρό που κρύβετε στα άδυτα της ψυχής του. Οι λαϊκοί καλλιτέχνες με το ένστικτο και την παράδοση που είχαν κληρονομήσει το γνώριζαν αυτό πολύ καλά και το διατήρησαν.
Ο καθένας από εμάς σε όποιο μετερίζι και αν βρίσκετε, μέσα στην πορεία της ζωής και του έργου του οφείλει να φυλάει τις αξίες αυτές της παράδοσης ως «κόρη οφθαλμού».
Κατερίνα Σαμαρά
Γλύπτρια- Εκπαιδευτικός
