Γοργά που έφυγε το καλοκαίρι….
Τα χρυσαφένια πρωινά
στρώσαν κρεβάτια από σταφύλια
να κοιμηθούν
Έβρεξε στάχτη ο ουρανός
κι' από τα μάτια, σταγόνες δάκρυ
γέμισαν τα ρυάκια παράπονο.
Σχιζόφτερα πουλιά, νότες πεντάγραμου
χορεύουν κι' επιμελούνται ταξίδια.
Είναι ωραία η μυρουδιά του αέρα.
Το αλέτρι οργώνοντας ξεθάφτει την καλοσύνη
κι' ένα σπορί περαστικό, βολικά
θρονιάζεται στην καρπερή γη,
με την ελπίδα του θερισμού.
Ξανθές πορτοκαλιές λικνίζουν τους κόρφους τους
και ξεκουμπώνουν τις χυμώδεις οπώρες,
στο ιλαρό κάλεσμα του Σεπτέμβρη.
Στην κοντινή καφετέρια πλάι στο κύμα
διαβάζεις ανορθογράφως
"κλειστόν ή τέλος εποχής"
Ανάμεσα στις ξεχασμένες καρέκλες
κάποια όνειρα ακροβατούν
στον απελθόντα χρόνο,
υποσχόμενα μελλούμενους έρωτες…..
Με αγάπη
Χαρούλα Φράγκου
